Kültür sanat sayfalarının o steril, mesafeli dilini bir kenara bırakalım. Çünkü BBS Kadıköy’ün sahneye koyduğu Cadı Kazanı, “izledik, beğendik, alkışladık” cümlesine sığacak bir iş değil.
Bu oyun, Arthur Miller’ın yazdığı bir metin olmanın çok ötesinde. Çünkü mesele cadılar değil, mesele iftira. Mesele adalet değil, mesele güç. Ve en acısı, mesele hâlâ güncel.
BBS Kadıköy sahneye öyle bir enerji koymuş ki, izlerken “oyunculuk” diye bir kavramı unutuyorsun. Sahnedekiler rol yapmıyor, yaşıyor.
Bu da seyirciyi rahat bırakmıyor. Rahat bırakmaması zaten gerekiyor.
Tiyatro dediğin şey, koltukta gevşeyip mısır yediğin bir aktivite değil.
Bir yüzleşme alanı.
İlk sahneden itibaren kurulan atmosfer, izleyiciyi içine çekmekle kalmadı, adeta kilitledi.
Tempo bir an düşmedi.
Replikler keskin, bakışlar ağır, sessizlikler ise rahatsız edici derecede gerçekti. Özellikle o suskun anlar… İnsan en çok orada yakalanıyor. Çünkü konuşulmadığında, kaçacak yer kalmıyor.
Finalde yaşananlar ise artık bir “başarı göstergesi” klişesi değil, doğrudan bir refleks.
Seyirci ayağa kalktı. Ama bu, otomatikleşmiş bir alkış değil. İçinde bir şeylerin yerinden oynadığı insanların alkışıydı. Dakikalarca sürdü.
Çünkü kimse hemen çıkıp gitmek istemedi.
Biraz daha orada kalmak, biraz daha düşünmek istedi.
“Cadı Kazanı” bir kez daha şunu yüzümüze vurdu: Kalabalıklar kolay manipüle edilir. Korku, en hızlı yayılan hastalıktır.
Ve adalet dediğimiz şey, çoğu zaman en çok bağıranın elinde şekillenir.
BBS Kadıköy bu metni sadece sahnelemedi.
Günümüze taşıdı. Üstelik bağırarak değil, tam tersine çok net ve sade bir dille:
“Bak, hâlâ aynıyız.”
Tiyatro buysa, iyi ki var.
Çünkü biri çıkıp bize bunu söylemezse, biz kendi kendimize asla fark etmeyeceğiz.
Ve evet… alkışladık.
Ama biraz da kendimize kızarak.
Yusuf Mehmet Suayi
Toplumsal analizleri ve özgün bakış açısıyla ajansımızın vizyoner kalemlerinden biri.
Tüm Makaleleri Görüntüle