DURMANIN GÖRKEMLİ EYLEMİ

Her zaman en iyi yaptığım, varlığımı tanımlayan o eylem an geliyor imkânsız bir duvara dönüşüyor.

En vurucu cümleyi kuramıyorum, ruhumu üfleyecek o son kelimeyi bulamıyorum ve o kitap bir türlü tamamlanmıyor.

Dünyada üzerine konuşulacak binlerce konu varken, beyaz sayfamda tek bir harf bile belirmiyor.

Evdeki o en sıradan, her gün kendiliğinden akan rutinler bile bazen altından kalkamayacağım bir yüke dönüşüyor.

Peki nedir beni bu noktaya getiren?

Motivasyonsuzluk mu, isteksizlik mi, çaresizlik mi?

Aslında hiçbiri...

Bazen zihnim de elimde tuttuğum bu kalem de sadece durmak istiyor.

Bu durağanlık hali, psikoloji biliminde Prefrontal Korteksin yani beynimin yönetim merkezinin bilişsel aşırı yüklenme karşısında kendini korumaya almasıdır.

Geçmişin acımasız poyrazı ruhuma estiğinde ya da küçücük bir tetikleyici zihnimi zorladığında,

Sistem bilişsel ketlenme dediğimiz bir emniyet supabını devreye sokar.

Enerji depolarım tükendiğinde beyin yeni bağlar kurmayı reddeder ve beni rölanti moduna alır.

İşte tam bu aşamada, insan bazen hiçbir şey yapmayarak aslında her şeyi yapar. Eylemsizlik gibi görünen o sessiz bekleyiş, arka planda zihnin kendini tamir ettiği, duygusal tortuları erittiği ve yeni baştan doğmak için enerji topladığı en aktif dönüşüm alanıdır.

Her an üretmek, sürekli koşmak ve durmaksızın başarmak zorunda hissettirildiğimiz bu acımasız hız çağında,

durmanın bir zayıflık değil ruhu iyileştiren en soylu direnç biçimi olduğunu artık fark etmek zorundayız.

AŞK'la