İnsan bəzən vətəndə doğular, amma xoşbəxt olduğu yerdə kök salar

İnsan dünyaya göz açanda ona bir ünvan verilir,doğulduğu yer. Amma həyat boyu axtardığı şey ünvan yox, hissdir. Çünki vətən bəzən sənəd üzərində qeydə alınan ölkə deyil, insanın özünü rahat, azad və tamamlanmış hiss etdiyi məkandır.

Səyahət sevən biri üçün yollar sadəcə məsafə deyil, özünü tanıma prosesidir. Hər yeni şəhər, hər fərqli dil və qoxu insana bir güzgü tutur. Bəzən insan öz doğma küçələrində darıxır, amma yad bir ölkənin səhər səsində qəribə bir sakitlik tapır. O an anlayır ki, kök salmaq üçün torpağın adı yox, ürəyin razılığı lazımdır.

Səyahətlər insanı dəyişdirir, qorxuları azaldır, düşüncələri genişləndirir. Bir yerdə səni heç kim tanımır, amma sən özünü ilk dəfə həqiqətən tanıyırsan. Orada sən kiminsə “haralısan?” sualına cavab vermək məcburiyyətində qalmırsan, sadəcə kim olduğunla özün tanış olursan…

Bəzən vətəndə qalmaq vərdişdir, amma başqa yerdə qalmaq seçimdir. Seçim isə cəsarət tələb edir. Xoşbəxt olduğu yerdə kök salan insan torpaqdan qaçmır, o, sadəcə özünə doğru gedir. Çünki insanın ruhu da quş kimidir. Azadlıq tapdığı yerdə yuva qurur.

İnsan dünyaya gəldiyi torpağa aid olmur, ürəyinin işıqlandığı yerə məxsus olur.

Bəzən illərlə yaşadığın şəhərdə içində izah edə bilmədiyin bir yorğunluq olur. Küçələr tanışdır, amma ürək yad qalır. Səs-küy çoxdur, dinclik azdır. Elə anlarda insan anlayır ki, vətən sadəcə xatirələrdən ibarət deyil.

Ürəyin işıqlandığı yer, nəfəsinin yüngülləşdiyi, düşüncələrinin sakitləşdiyi məkandır. Orada özünü sübut etməyə ehtiyac duymursan, olduğun kimi qalmaq kifayətdir. İnsan məhz belə bir yerdə kök salmaq istəyir, çünki ruh ancaq rahatlıqda böyüyür.

Bu, doğulduğun torpağı inkar etmək deyil. O torpaq sənin keçmişindir. Amma insan yalnız keçmişlə yaşaya bilməz. Hər kəsin öz işığını tapmağa haqqı var. Harada ürək işıqlanırsa, insanın yolu da oradan keçir.

Bu, sadəcə başlanğıcdır.

• Bu mövzu burada bitmir.

• İnsan vətəni tapmır, onu seçir. Amma bu seçimin bir bədəli var…

Türkçe:

İnsan bazen vatanında doğar, lakin mesut olduğu yerde kök salar. 

İnsan dünyaya gözlerini açtığında ona bir adres bahşedilir: doğduğu yer. Ancak ömür boyu aradığı bir adres değil, bir histir. Zira vatan bazen kâğıt üzerinde kayıtlı bir ülke değil; insanın kendini huzurlu, hür ve tamamlanmış hissettiği mekândır.

Seyyah ruhlar için yollar sadece birer mesafe değil, kendini tanıma yolculuğudur. Her yeni şehir, her farklı lisan ve koku, insana bir ayna tutar. Bazen insan öz sokaklarında daralır da, yad bir ülkenin sabah sesinde garip bir dinginlik bulur. İşte o an anlar ki; kök salmak için toprağın adı değil, yüreğin rızası lazımdır.

Seyahatler insanı dönüştürür, korkuları dindirir, ufukları genişletir. Bir yerde seni kimse tanımazken, sen kendini ilk kez hakikaten tanırsın. Orada "nerelisin?" sorusuna cevap vermek zorunda kalmaz, sadece kim olduğunla bizzat hemhâl olursun…

Bazen vatanda kalmak bir alışkanlıktır, ancak başka bir diyarı seçmek bir tercihtir. Tercih ise cesaret ister. Mutlu olduğu yerde kök salan insan toprağından kaçmaz; o, sadece kendine doğru yol alır. Çünkü insanın ruhu da kuş misalidir; hürriyeti bulduğu yerde yuva kurur.

İnsan dünyaya geldiği toprağa değil, yüreğinin aydınlandığı yere ait olur. Bazen yıllarca yaşadığın şehirde, içini kemiren ve izahı olmayan bir yorgunluk belirir. Sokaklar tanıdıktır lakin yürek yabancı kalır. Gürültü çok, huzur ise azdır. Öyle anlarda insan anlar ki; vatan sadece hatıralardan ibaret değildir.

Yüreğin aydınlandığı yer; nefesin hafiflediği, zihnin dinginleştiği mekândır. Orada kendini ispat etme gereği duymazsın, olduğun gibi kalmak kâfidir. İnsan tam da böyle bir yerde kök salmak ister; zira ruh, ancak huzur bulduğunda serpilir.

Bu, doğduğun toprağı inkâr etmek değildir; o toprak senin geçmişindir. Lakin insan sadece geçmişle yaşayamaz; her canın kendi ışığını bulmaya hakkı vardır. Nerede yürek ışıldarsa, insanın yolu da oradan geçer.

Bu, sadece bir başlangıçtır.

· Bu mevzu burada nihayete ermez.

· İnsan vatanını bulmaz, onu seçer. Lakin bu seçimin de bir bedeli vardır…