8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü’nde…
Yine aynı riyakârlıkları sergilemekten kendimizi alıkoyamıyoruz. Bir bakıyorsunuz, sanki kadını “aşağılayan”, “yok sayan”, “yok eden” kendileri değilmiş gibi, erkekler, ellerinde çiçeklerle kadınların-kadınlarımızın gönlünü almaya çalışıyorlar…
Bütün yıl her türlü rezilliği sergileyen…
Evde olsun, işyerinde olsun; kadından maksimum verimlilik bekleyen, hatta yeri geldiğinde performanslarıyla erkek meslektaşlarını yaya bırakan kadınlar, sadece bir gün içinde hatırlanacak!
Bir de bu hatırlama olayı da neyin nesi? Zaten bu minvalde ikircikli davranışlar yüzünden kadınlar, hayatta ve iş ortamlarında ne hürriyetlerini yaşayabiliyorlar ne de kendilerini gerçekleştirebiliyorlar!
Kadınlara “pozitif ayrımcılık” vermek… Veya sırf “dostlar alışverişte görsün” misali genel-geçer söylem ve eylemlerle kadınlarımızı susturmak, kanayan yaraya “merhem” olmuyor.
Öncelikle… Kadınlarımıza… Olan “bakış açısını” değiştirmek mecburiyetindeyiz. Vahşi kapitalist anlayışın 365 gün kadın bedeni üzerinden, tüketim algılarını kamçılaması, erkek egemen dünyaya “kadın bedeni” üzerinden seslenmesi, tüketimi kadın nesnesi üzerinden yönetmesi ve yönlendirmesi… Şunu artık kabul edeceğiz ve içselleştireceğiz: Kadın da erkek gibi hür ve aklı olan, yine toplumda hiçbir baskı ve kısıtlamaya maruz kalmadan yaşamına yön verebilecek yetkinlikte bir “bireydir”.
Erkeklerin “özel bir korumasına” ihtiyacı yoktur. Gölge etmesinler yeter de artar bile… Bu bağlamda, senede bir gün pahalı hediyelerle, çiçeklerle, çikolatalarla kadınların ne özvarlıkları ne de canları korunmuş oluyor. Kadınlar, evde ve işyerinde bir “birey” olduklarını artık kabul ettirmek zorundadır. Kadının adının ve sanının olmadığı bir toplumsal düzen ancak “ot bitmeyen çorak bir çöl” iklimine vesile olur.
Eğer, bir ara motto olan bir söz “dünyayı kadınlar değiştirecekse”; gerçekten de kadınlar üzerindeki prangaları artık salın ve kadınları rahat bırakın.
